1854- 1855 Yıllarında Hotamış Türkmenlerindeki Tarımsal Yapı İçinde Tarla Tarımı

Bu makalede göçebelikten yerleşik hayata geçen Hotamış Türkmenlerinin 1844-1845 yılları arasındaki tarla tarımı incelenmiştir. Hotamış Türkmenlerinin tarımsal üretimini etkileyen sosyal ve coğrafi yapı belirlenerek tartışılmıştır. Sosyal ve coğrafi yapı Türkiye’nin tarım tarihi açısından da fazlaca öneme sahiptir. Hotamış Türkmenlerinin 1844-1845 yıllarını incelediğimiz bu makalede, bu kişilerin konar-göçerlik hayatlarındaki hayvancılık tarım kolundan kısa sürede o zamanki şartlarda dikkate alınınca tarla tarımında bu kadar alada bu faaliyetleri yapmaları takdir edilmelidir.  Buna günlük ihtiyaçlar ve devletin uyguladığı politikalarında teşvik ettiğini öngörülebilir. Daha fazla arazinin ekilmesinin oluşmamasının sebepleri ise, kültürel alışkanlıklardan kaynaklandığı gibi, coğrafyadaki ekolojik yapı içindeki karasal iklimin, yerleşilen topografyanın, toprak vb. unsurların etkisinde olduğu da unutulmamalıdır. Bunların yanı sıra Hotamış gölü sebebiyle iç ticarette kamış (çatı örtüsü, yer sergisi, koyun ağılı inşası, süt ürünlerinin muhafazası), balıkçılık ile de üretim anlamında faaliyetlerde bulunmuşlardır. Bu gelenek içinde Tarla tarımından elde ettikleri ürünlerin muhafazası ve pazara sevkinde dokuma yün çuvalı, taşımacılıkta ise devenin yanında yakın yerlere Çergeli at arabasına serilen Geri denilen kıl çadırları kullanmışlardır. Fazla üretim yapıldığı yıllarda yine ürünlerin muhafazasında ambar ve yer altı depolaması olan teknik terim olarak Hermetik depo denilen silo şeklini de kullanmışlardır.